نمی دانم نمی دانم نمی دانم
چرا مجنونم امشب ؟!
زدست خویش هم دلخونم امشب
شب آمد
مرا با غم رها کرد
دلم را از همه عالم جدا کرد
ببین لیلی که من لبریز آهم
دل از کف داده ام گم کرده راهم
اگر آهی کشم از این دل تنگ
زاشکم خون چکد با این دل سنگ
دلم فرهاد شد از هجر رویت
چو مجنون محو شد در خاک کویت
آنجا میان پنجره ها ایستاده بود
مردی که مثل آینه ها صاف و ساده بود
پیچید عطر خاطره ها، جان گرفت باز
افسانه ای که رو به تباهی نهاده بود
او در مسیر آمدن تندبادها
آرام دفتر غزلش را گشاده بود
نزدیک بود انگار او میان ما
فرسنگ ها مسافت، یک عمر جاده بود
من در صف نماز شما ایستاده ام
آری، شما که مذهبتان جام و باده بود!
آری، شما که عکس شبی شوم تا ابد
در انطباق آینه هاتان فتاده بود
( در خانهء دل غمیست که پنهان دارم
خواهم که غم از نهاد دل بردارم
اما چه کنم؟ توان آن در من نیست
کار این دل و به ذات حق می سپارم )
این جا کسی به دست شما نان نمی دهد
یا آنکه می دهد به تو ، ارزان نمی دهد
دیگر تن لطیف علفهای دشت هم
مثل همیشه بوی بیابان نمی دهد
مرغ سحر به چنگ شب افتاد و سکوت
حتی مجال گریه به طوفان نمی دهد
ما ساده باوریم که گفتیم پیش ما
هرگز بهار، تن به زمستان نمی دهد
چشم دریچه ها همه مسدود و آسمان
یک قطره هم به پنجره ، باران نمی دهد
از آرمان و خاطره بگذر ، برو ! کسی
این جا برای حفظ شرف جان نمی دهد
در پیشگاه عشق خطایی مکن، که او
هرگز دوباره فرصت جبران نمی دهد
با آنکه ما به شیوه هم حرف میزنیم
اما چرا نتیجه یکسان نمی دهد
صحرا ، چرا نشانی خاکستر مرا
امشب به بادهای پریشان نمی دهی
من آمده ام که با تو کمی دردل کنم
اما ، وجود فاصله امکان نمی دهد.
مینویسم تا که از ابر قطره ای هر چند ناچیز اشک ببارد
مینویسم تا که از دیوار سنگی بهر نالان بودن دل سنگ ببارد
مینویسم تا که جنگل از کنار سبزه هایش٬ بوته هایش٬ نگذرد
مینویسم تا که دنیا بداند ارزشی نیست جز مهربانی جز یرنگی
مینویسم بهر هیچ کس جز خدایم٬ جز خدای با گذشتم
مینوسم تا که هر لحظه هر جا من بدانم . بنده آن با گذشتم پس
گذشتم
من گذشتم از همه نامردمیها از دل تنگم از غم هرشب و هر لحظه ام
چون که دانستم
خدایی هست که هر لحظه کنارم هست خدایی هست
که آن نیم نگاهش
ما را بس
خودت خواستی که من مجبورباشم برم جایی که ازتو دور باشم
تو پای منو از قلبت بریدی خودت خواستی که من اینجور باشم
خودت خواستی که احساسم بشه سرد خودت خواستی نمی شه کاریم کرد
میدیدم دارم از چشمات میافتم مدارا کردم و چیزی نگفتم
برام بودن تو بازی نبود و به این بازی دلم رازی نبود و
ازاول آخرشرو میدونستم تو تونستی ولی من نتونستم
برات بودن من کافی نبود و حقیقت این که میبافی نبود و
میخوام مثل توشم اما چجوری
از برت دامن کشان رفتم ای نامهربان
از من آزرده دل کی دگر بینی نشان
رفتم که رفتم
هر چه بودی هر چه بودم بی خبر
رفتم که رفتم
بعد از این کن فراموشم که رفتم
دیگر از دست تو می نمینوشم که مستم
با دل دیرآشنا
گشتم از دامت رها
بی وفا
بی وفا
رفتم که رفتم
بايد فراموشت کنم / چنديست تمرين مي کنم / من مي توانم !
مي شود ! آرام تلقين مي کنم /حالم ، نه ، اصلا خوب نيست ....تا بعد،
بهتر مي شود .... فکري براي اين دلِ آرام غمگين مي کنم /من مي
پذيرم رفته اي / و بر نمي گردي همين ! خود را براي درک اين ، صد بار
تحسين مي کنم / کم کم ز يادم مي روي / اين روزگار و رسم اوست !
اين جمله را با تلخي اش ، صد بار تضمين ميکنم.
آن که دانست، زبان بست
وان که می گفت،ندانست...
چه غم آلود شبی بود!
وان مسافر که درآن ظلمت خاموش گذشت
و برانگیخت سگان را به صدای سم اسبش بر سنگ
بی که یک دم به خیالش گذرد
که فرود آید شب را،
گوئی
همه رویای تبی بود.
چه غم آلوده شبی بود!
میان ماندن و رفتن حکایتی کردیم
که آشکارا در پردهء کنایت رفت
مجال ما همه این تنگمایه بود و، دریغ
که مایه خود همه در وجه این حکایت رفت.
پر کن پیاله را
کین جام آتشین
دیری ست ره به حال خرابم نمی برد
ابن جام ها –که در پی هم می شود تهی-
دریای آتش است که ریزم به کام خویش
گرداب می رباید وخوابم نمی برد!
من، با سمند سرکش و جادویی شراب،
تا بی کران عالم پندار رفته ام
تا دشت پر ستاره ی اندیشه های گرم
تا مرز ناشناخته ی مرگ و زندگی
تا کوچه باغ خاطره های گریزپا،
تا شهر یادها....
دیگر شراب هم
جز تا کنار بستر خوابم نمی برد!
هان ای عقاب عشق!
از اوج قله های مه آلود دوردست
پرواز کن به دشت غم انگیز عمر من
آنجا ببر مرا که شرابم نمی برد!
آن بی ستاره ام که عقابم نمی برد!
در راه زندگی،
با این همه تلاش و تمنا و تشنگی،
با اینکه ناله می کشم از دل که : .........!
دیگر فریب هم به سرابم نمی برد!
پر کن پیاله را....
